Pazartesileri rezil kepaze hissediyorum, dakika sayıyorum geçmiyor filan. Ve bu hisler sadece haftasonunun bitmiş olmasından, yeni bir haftanın başlangıcı düşüncesinden vs... değil. Kendimi dolandırıcı gibi hissediyorum pazartesileri.
Açıklayayım. İşimi sevmiyorum, sanırım mesleğimi de sevmiyorum. Bu yüzden de çalışırken asla girişken değilim, yeni işlerin peşinde koşup adapte olmayı bırak, alıştığım bildiğim konforlu şeyleri bile bıkkınlıkla, geçiştirerek yapıyorum. İşler de genel olarak çok yoğun olmadığı için, aidiyet de hissetmeyince sık sık boş kalabiliyorum. Lakin görüntüyü kurtarmak gerek, her gün, her hafta, sürekli görüntüyü kurtarmak gerek. Çok yoğun olduğum istisna zamanlarda bile, bu aidiyetsizliği öyle kanıksamışım ki, yaptığım işleri bir şekilde belli etmem gerekiyor, görüntüyü de kurtarmam gerekiyor hissinden kurtulamıyorum. Hafta ilerledikçe kısa dönem için yapılacak şeyleri, sorumluluklarımı belirlemiş oluyorum, yapılan toplantılarda vs… bahsedecek şeyler buluyorum, boş kalmamak için, ya da boş görünmemek için bir şeyler icat ediyorum illa. Ama haftasonu araya girince bu ilüzyon bitiyor, sonra pazartesileri gene işsiz güçsüz, yersiz, sığıntı gibi hissediyorum, sanki bir anda pek bir şey yapmadığım anlaşılcak, foyam meydana çıkacak, kovulacakmışım gibi. ‎- doing
Sabahattin Ali okuyormuşum gibi oldu bir an :/ ‎- yayuyumben
Düşününce genel olarak projeye zarar verdiğim, az çalışarak birilerinin çok çalışmasına, işlerin gecikmesine sebep olduğum filan da yok. Zamanında bir tarafımızı yırtarak en zorlu, en karmaşık yerlerini yaptık, bitti; ve şimdi yaptığımız şeye “cila çekerken” bu kadar hevesli olmamam gayet anlaşılabilir. Ama insanlar böyle düşünmüyor işte, benim haftanın ancak ortasında kavuştuğum bu rahatlığa son derece doğal biçimde sürekli sahipler. Çok basit işleri sahipleniyorlar, bazı alanları, işleri kapıyorlar, gidip yöneticiyle çok gerekiyormuş gibi ayrıntıları konuşuyorlar, sorup soruşturuyorlar, çoğu da pek bir şey tutmayacak işleri yaparken harikalar yaratıyormuş gibi davranmayı doğallıkla beceriyorlar. ‎- doing
blog okuyorum pazartesileri ‎- nimsi
Mesela suan sprint planning var, ben mokuma bakiyorum :) ‎- nimsi
@nmcy: abi sprint planning denen şey "neğoluyor lan nerdeyim ben?" hissini en yoğun yaşadığın yer. İkincisi uzayıp giden scrumlar ‎- doing
beni asil bayiltan demo. bakin bu sprint bunlari bunlari yaptik, ne guzel yaptik eheh dedigimiz kisim. ‎- nimsi