Her 2 Temmuz'da yanar içimiz! Siz hiç fotoğraf yaktınız mı? Yakanı bilir; fotoğraf tam yanarken, içiniz acır; vazgeçmek istersiniz ama eliniz öyle kalakalır; uzanıp fotoğrafı çıkarmanızı isteyen yüreğinizle beyninizin arasında. Eğer bir de arkasına yazılmış, “bu cansız hayalime bakıp da beni hatırla” yazısı gözünüze ilişirse, son anda çekip çıkarmak istersiniz, kendi geçmişinizi kor alevler arasında. Yakanı bilir; fotoğraf yanarken, bilmeden cama basmış gibi olursunuz, öyle acır ki canınız; o acıyı duymaktansa yaşamamış olmayı yeğlersiniz. Ama yaşamışsınızdır; çaresiz acısı yüreğinizin en ücra yerini kanatır. Acısına alıştığınızı sanırsınız ve hatta zaman cam kırıklarının temizlenmesine yarayan bir ilaç bile olabilir ama siz hiç farkına varmadan, olmadık bir yerde ve olmadık bir zamanda yüreğinizin yeniden kanadığını hissedersiniz. Meğerse zaman denen her derde deva ilaç, yüreğinizi kanatan o mendebur acıya karşı savunmasız kalmıştır.http://isikyuksel.blogspot.com.tr/2016/07/her-2-temmuzda-yana...