از بعد از نیچه، دیگه سیاست رو جدی نمی‌گیرم. سرگرمیه. شدم یه آدمی که از بیرون نگاه می‌کنه و به جدیت و اضطراب آدم‌ها می‌خنده و غرق خیالات خودش می‌شه. سیاست و به کلی امر جمعی رو موهوم می‌بینم و نگاهم معطوف به درونه.